در تجمعات اخیر، شعار «پهلوی برمی‌گرده» چه معنایی داشت؟
حسن راشدی – ١٠ بهمن ۱۴۰۴
شعار «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» که از سوی برخی معترضان در تجمعات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه شنیده شد، نباید رضا پهلوی و سلطنت‌طلبان را دچار توهم کند.
مردم از هفتم و هشتم دی‌ماه، در اعتراض به گرانی افسارگسیخته به خیابان‌ها آمدند. این اعتراضات در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی به اوج خود رسید؛ روزهایی که رضا پهلوی نیز با سوار شدن بر موج نارضایتی‌ها، برای آن‌ها فراخوان صادر کرد.
در نبود تشکیلات منسجم و شعارهای مشخص برای اعتراض به وضعیت اقتصادی، برخی معترضان تحت تأثیر تبلیغات شبانه‌روزی شبکه‌هایی مانند «ایران اینترنشنال» و «من‌وتو» و در شرایط استیصال و درماندگی، از این شعار به‌عنوان نمادی برای اعتراض به وضع موجود استفاده کردند. همین مسئله ظاهراً باعث شد رضا پهلوی چمدان‌هایش را برای آمدن به تهران و حضور در کنار تظاهرکنندگان ببندد!
در حالی که او برای روزهای شنبه و یکشنبه ۲۰ و ۲۱ دی‌ماه از ساعت ۱۸ نیز فراخوان تجمع داده بود، یک هفته بعد هم مردم را به تجمع در روزهای ۲۷، ۲۸ و ۲۹ دی دعوت کرد و پیشنهاد داد افراد از حیاط یا پنجره خانه‌های خود شعار بدهند!
اما نه در ۲۱ و ۲۲ دی‌ماه کسی به خیابان آمد و نه در روزهای ۲۷ تا ۲۹ دی‌ماه صدای شعاری در حمایت از پهلوی از پنجره یا حیاط خانه‌ای شنیده شد.
واقعیت این است که مردم هنوز حافظه تاریخی خود را از دیکتاتوری رضاشاه و محمدرضاشاه پهلوی از دست نداده‌اند و هیچ عقل سلیمی بازگشت به گذشته را نمی‌پذیرد. رضا پهلوی نیز به‌نظر می‌رسد همچنان در آرزوی تکیه زدن بر تخت سلطنت و ادامه مسیر پدر و پدربزرگ خود است.
کسانی که در رؤیای بازگشت سلطنت و تاجگذاری «به‌اصطلاح رضاشاه دوم» هستند، آیا اندیشیده‌اند اگر چنین خوابی تعبیر شود، نسل‌های بعدی با چه سرنوشتی روبه‌رو خواهند شد؟ آیا آن‌ها دوباره ناچار نخواهند شد برای سرنگونی دیکتاتور زمان خود به خیابان بیایند و جوانانشان را قربانی اشتباهات امروز کنند؟
آیا نسل امروز واقعاً ناتوان از یافتن راهی برای ساختن آینده‌ای بهتر و ایرانی دموکراتیک و متکثر است؟