«زبان مادریِ من هویت من است!»
اگر توِ فارس زبان، زبان مادریت را دوست داری و میخواهی به آن زبان تحصیل کنی، نمی توانی این حق را از من بگیری!

#حسن_راشدی : اول اسفند ١٤٠٤

( به مناسبت ٢١ فوریه، روز جهانی زبان مادری)

دلیل نامگذاری روز جهانی زبان مادری از زمانی آغاز شد که در سال ۱۹۵۲ دانشجویان دانشگاه‌های مختلف شهر داکا پایتخت امروزی کشور #بنگلادش که در آن زمان #پاکستان شرقی نامیده می‌شد و هنوز مستقل نشده بود، از جمله دانشجویان دانشگاه #داکا و دانشکدهٔ پزشکی آن تلاش جهت ملی کردن زبان بنگالی به عنوان دومین زبان پاکستان (در کنار زبان اردو) تظاهرات مسالمت‌آمیزی در این شهر براه انداختند. به دنبال این حرکت دانشجویان، پلیس به آن‌ها تیراندازی کرده، عده‌ای از آن‌ها را کشت. بعد از استقلال بنگلادش از پاکستان و به درخواست این کشور، برای نخستین‌بار #سازمان_یونسکو در ۱۷ نوامبر سال ۱۹۹۹ روز ۲۱ فوریهٔ (برابر با دوم و گاهی سوم اسفند) را #روز_جهانی_زبان_مادری نامید و از سال ۲۰۰۰ این روز در بیشتر کشورها گرامی داشته می‌شود و برنامه‌هایی در ارتباط با این روز برگزار می‌گردد.

در ایران نیز برای اولین بار به مناسبت روز جهانی زبان مادری دوم اسفندماه سال ١٣٨٢ برابر با ۲۱ فوریه سال ۲۰۰۴ میلادی مراسمی در شهر تبریز در تالار «دکتر مبیّن» توسط فعالین مدنی و همزمان و در همان روز در تهران در دانشگاه علم و صنعت، توسط دانشجویان تُرک دانشگاه‌های تهران برگزار شد. موضوع اصلی سخنرانها و شعرا در این مراسم، لزوم آموزش به زبان مادری در کشور چندملیتی ایران بود.
در سال‌های بعد نیز برگزاری این مراسم ادامه داشته است.
سازمان جهانی یونسکو معتقد است که، باید امکانات و شرایطی فراهم شود تا زبان‌هایی که در حال فراموشی هستند در کنار زبان‌های حاکم شانس ادامه حیات داشته باشند.

سازمان یونسکو:
کسی که نتواند به زبان مادری خود بنویسد و بخواند بی سواد محسوب می‌شود.

آلفونس دوده، نویسنده فرانسوی:
هر ملتی که زبان مادری خود را فراموش کند، مانند فردی زندانی است که کلید زندانش گم شده باشد.

هایدیگر، جامعه شناس:
اگر زبان ملّتی از بین برود آن ملّت هم از صحنه هستی خارج شده است.

دکتر جواد هئیت، جراح مشهور و صاحب امتیاز و مدیر مجله ادبی ترکی - فارسی «وارلیق» :
زبان مادری و لهجه ترکی من، هویت من است، بدون زبان مادری، من بی هویت هستم.

علاوه بر کشورهای پیشرفته چون سوئیس، کانادا، بلژیک و...، حتی در کشورهای خاورمیانه و دیوار به دیوار ما  عراق و افغانستان هم دو زبان رسمی و سرتاسری و بقیه زبانها در کنار دو زبان رسمی، در مناطقی که گویشوران آنها در اکثریت هستند در مدارس تدریس میشوند.
در افغانستان علاوه بر زبان پشتو و دری که دو زبان رسمی و سرتاسری و زبان تحصیل مدارس و دانشگاه‌ها، رادیو، تلویزیون، مطبوعات و ادارات است، زبانهای دیگر چون ازبکی، بلوچی تورکمنی و غیره در مناطقی که گویشوران این زبان در آن اکثریت هستند در مدارس تدریس میشوند.
در جمهوری آذربایجان در کنار زبان رسمی تورکی آذربایجانی ، تقریبا همه زبانهایی غیر تورکی که تعداد گویشوران این زبانها بیشتر از ده مورد است و جمعیت بعضی از آنها به ده هزار نفر هم نمی رسد در مدارس تا کلاس چهارم ابتدایی تدریس میشوند، اما در ایرانی که جمعیت تورکان بیش از سی و پنج میلیون نفر است، فرزندانش در آرزوی دست نیافتنی تحصیل به زبان مادری مانده اند!!
-----------------------------
لینک قانون تحصیل به زبان مادری اقلیتها در جمهوری آذربایجان 👇👇👇

http://multiculturalism.preslib.az/az_a6.html
___

https://telegram.me/yurddash

https://www.instagram.com/hasan_rashidi_zahra

http://yurddash.arzublog.com